Hoe was je eerste interview?
Mijn eerste interview was een ramp. Ik was vrijwilliger voor de Vughtse lokale omroep en maakte een serie over de verzorgingshuizen daar, waaronder een gekkenhuis dat moest sluiten. Telkens als ik een van de bewoners wilde introduceren voor een interview corrigeerde ze me omdat ik haar naam niet kon onthouden.
Evelien! Riep ze heel hard in de microfoon. En alle gekken lachen...

Hoe was je eerste interview als correspondent in Turkije?
Iets minder amateuristisch, maar niet minder ingewikkeld in een land
waar ik de taal nog aan het leren ben. Met een tolk dus, in een dorp in
het zuidoosten van Turkije, in het Koerdisch. Prachtig landschap op de
achtergrond, wat een baan!

Wie zou je graag willen interviewen?
Ryscard Kapuscinski, de godfather van alle reisjournalisten. Helaas twee
jaar geleden overleden. In de jaren zestig en zeventig reisde de Poolse journalist door Afrika, Azië en Latijns-Amerika. Hij is volgens velen een voorbeeld voor veel reisjournalisten.

Door Jesper Remmen

Hoe was je eerste interview?
Een van mijn eerste interviews was met Herman Brood. Ik was nog maar zestien en woonde in Roden. Daar zou hij optreden in een feesttent. Ik heb net zolang gezeurd totdat ik een kwartiertje met hem mocht spreken vlak voor aanvang van het concert. Toen heb ik gemerkt hoe belangrijk het is dat je je goed voorbereidt. Ik wist níets van hem. Ik geloof dat ik vroeg naar de nummers die hij van plan was te spelen, en hoeveel leden de band had. Het werd een ongelofelijke aanfluiting. Brood zelf was overigens allerhartelijkst en bood me whisky aan. Van die whisky ben ik op weg naar huis nog van de fiets gevallen. Ik was zestien en natuurlijk helemaal niet gewend om te drinken. Het interview is uiteindelijk wel afgedrukt. In het Roder Journaal waar ik in die tijd stukjes voor schreef. Later, toen ik een jaar of twintig was, mocht ik Adriaan van Dis interviewen. Hij vroeg me of ik Nathan Sid gelezen had. Ik blufte van wel: "Ja, mooi boek. Maar wie was ook alweer de schrijver?" Daarna was het interview niet meteen afgelopen, nee. Adriaan van Dis bleef buitengewoon aardig. Ik denk dat hij er stiekem van genoot om mij te zien lijden. Gek genoeg schaamde ik me toen ik zo jong was nog niet zo. Dat komt pas nu, nu ik er aan terugdenk.

Wie zou je graag willen interviewen?
Ik zou nog wel eens een echt open gesprek willen voeren met Beatrix. Wat bezielt haar? Ze heeft natuurlijk nogal wat meegemaakt in haar privéleven. En ik ben erg nieuwsgierig naar de invloed daarvan op haar werk. Maar goed, dat is zo moeilijk voor elkaar te krijgen. Mensen zeggen wel eens tegen me: "waarom probeer je het niet gewoon?" Maar als ik kijk naar de interviews van Paul Witteman met haar. Al die vragen die vooraf moeten worden ingezien…een spontaan gesprek wordt op die manier onmogelijk. Ik zou doodnormale vragen stellen: of ze wel eens hutspot maakt. Of ze wel eens in de supermarkt komt. "Mevrouw majesteit, hoeveel kost een halfje bruin?"

Door Mariëlle van Veen

Hoe was je eerste interview?
Mijn allereerste interview weet ik niet meer precies, maar ik weet nog wel dat ik in mijn tijd bij Trouw een 100-jarige vrouw moest interviewen. In die tijd was ik helemaal van de oogschaduw, nagellak en lipstick. Dus voor het interview trok een keurig bruin pak aan zonder al te veel make-up. Ik kwam daar aan en de 100-jarige vrouw wilde niks zeggen en dat alleen maar te mokken in een hoekje. Zonder succes ben ik terug gegaan naar de redactie, waar ik dus hoorde dat de 65-jarige dochter het niet vond kunnen dat zo’n revue-girl als ik een verhaal schreef over een vrouw van 100. Mijn hoofdredacteur vond het grappig, maar ik was toen een beetje op mijn teentjes getrapt.

Hoe was je eerste interview bij Opzij?
Oh, dat weet ik nog goed. In 1974 mocht ik voor Opzij een stuk schrijven over de vrouwentelefoon. Dat was een nummer dat vrouwen konden bellen wanneer ze problemen hadden, net zoals je nu de kindertelefoon hebt. Ik voelde me zeer vereerd dat ik daar iets over mocht schrijven en heb er hard mijn best voor gedaan.

Wie zou je graag willen interviewen?
Ik heb jaren mijn best gedaan voor Maxima en ook koningin Beatrix. Nu vind ik dat minder interessant en zou ik graag iemand als Mandela willen interviewen. En Clinton lijkt me ook leuk, Bill uiteraard. Ik houd van mannen. En Sarkozy is ook zo’n charmante man. Ik houd echt van boeven.

Hoe was je eerste interview?
Ik herinner me mijn eerste interview nog als de dag van gisteren. Dat was met een medewerkster van de Kleine Aarde in Boxtel. Zij. Zij ging een ecologische maaltijd maken, waarbij ik mocht aanschuiven. Ik heb het over 1987, toen ik als correspondent begon bij de redactie Boxtel. Het interview was bagger. Ik had me niet voorbereid. Ik wist helemaal niets van ecologisch eten alleen dat het niet te pruimen is. Uiteindelijk kwam ik met een fotobijschrift thuis. Meer zat er ook niet in.

Hoe was je eerste interview als regiojournalist?
Ik was net een weekje in dienst toen ik een Essche kok mocht gaan bezoeken. Heel aardig verhaal. Die man had in Luxemburg een restaurant met een Michelinster. Een Duitse miljonair kwam daar regelmatig eten. Rijk geworden met potgrond. Hij vond de kwaliteit van het voedsel zo goed, dat hij op een gegeven moment sleutels op de bar gooiden en de kok vertelde dat die sleutels van een kasteel in Frankrijk waren. Chateau de Barive. In de Champagnestreek. Daar kon hij zo beginnen. De miljonair zou de hele vleugel laten verbouwen tot restaurant en keuken. Ik heb daar twee dagen vertoefd. In de bruidssuite, in de vleugel met bubbelbad en sauna. Daarnaast natuurlijk ook heerlijk gegeten en gedronken. Naast al die heerlijkheden heb ik ook nog een mooi verhaal over het Essche gezin kunnen maken. Het was een interview over hoe zij met twee kinderen dit avontuur beleefden.

Wie zou je graag willen interviewen?
Kroonprins Willem-Alexander over de inhoud van het koningsschap en hoe hij dat na Beatrix echt vorm wil geven samen met Maxima.

Hoe was je eerste interview?
Ik denk dat ik voor mijn geboorte al aan interviewen dacht. Bij leven begon het vrij traditioneel bij de schoolkrant. Ik was pas veertien maar heel assertief en werkte met een cassetterecorder. Mijn eerste interview voor deze schoolkrant was met Teach-In, de groep die in 1975 het songfestival won met het nummer Ding-a-dong. Ik ging naar Schiphol waar ik de persconferentie bij mocht wonen. Ik heb de groep ongeveer vijf minuten kunnen spreken. Ik was erg onder de indruk van de hele entourage rondom die popgroep en persconferentie waardoor mijn optreden als jong journalist kinderlijk onhandig werd. Ik was eigenlijk een klein jongetje dat een paar vragen mocht stellen.

Hoe was je eerste interview als radiojournalist voor de NCRV?
Voor de NCRV maakte ik het jongerenprogramma Op Stap. Hiervoor ging ik in mijn beginperiode naar een jongerengevangenis in Brabant. Ik vond het heel erg interessant en was zelfs een beetje overdonderd. We deden alle facetten van zo’n instituut aan. Zo ook de isoleercel. Toen ik in die lege ruimte stond was ik echt onder de indruk en vond het een uitdaging dat gevoel over te brengen op de luisteraar. Ik leerde bij dit programma de kunst om wat je met eigen ogen ziet zo aan de luisteraar duidelijk te maken dat het zowel tekstueel en visueel beeldend en begrijpend is.

Wie zou je graag willen interviewen?
Jack Nicholson. Deze Amerikaanse acteur geeft geen tv-interviews. Hij vindt dat een interview de privépersoon laat zien achter vele personages waardoor er een gekleurd beeld bij de acteur ontstaat. Ik ben dan iemand die nieuwsgierig is naar zo’n beroemdheid. Misschien juist omdat hij het eigenlijk niet wilt.

Hoe was je eerste interview bij Volkskrant Magazine?
Dat was met schrijfster Jessica Durlacher. Ik moest erg wennen. De interviews in het magazine zijn in de vraag/antwoord-vorm. Je moet dan erg nadenken over de formulering van de vragen, omdat ze letterlijk worden afgedrukt. Ik had ook nog moeite met de autorisatie. Ik gaf af en toe nog teveel toe en gaf Durlacher te veel ruimte. Dat zou ik nu niet meer zo doen..

Wie zou je graag willen interviewen?
Maradona. Hij is natuurlijk een geweldige voetballer en iemand met een fantastisch levensverhaal. Ik kan helaas geen Spaans en met een tolk erbij creëer je een barrière. Dan lukt het niet goed om tot iemand door te dringen. In Nederland zou ik nog wel een goed interview willen maken met John de Mol. Dat ben ik nog niet tegengekomen. Het fascineert me waarom hij een programma als De Gouden Kooi maakt en zo het slechte in de mens naar boven brengt.

Hoe was je eerste interview?
Mijn eerste interviewkandidaat was in 1976 de toenmalige bondscoach ijshockey, een Canadees. Ik weet eerlijk gezegd niet meer hoe hij heette. Wat ik nog wel weet is dat de hoofdredacteur van Het Parool, Sandberg, n.a.v. mijn artikel zou beslissen of ik werd aangenomen. Dat heb ik die Canadees aan het begin van het interview gezegd. Of hij dus maar zo vriendelijk wilde wezen me met leuke quotes een beetje te helpen. Die kerel ging er echt voor zitten. Ik heb hem later een bloemetje gestuurd.
Ik heb ook nooit op een school voor de journalistiek gezeten. Ze hebben me gewoon uit de klei getrokken, potlood en papier gegeven, en op pad gestuurd bij Het Parool, de buitenlucht in. Ik ben dertig jaar geleden daar begonnen.

Wie zou je graag willen interviewen?
Na pakweg twintig jaar zou ik graag nog eens de voormalige, wereldberoemd geworden Amsterdamse politiecommissaris Kees Sietsma interviewen. Indrukwekkend figuur. Hij leidde destijds het onderzoek naar de ontvoerde biermagnaat Freddy Heineken en zijn chauffeur Doderer. En later naar de eveneens ontvoerde (en door zijn ontvoerder vermoorde) Gerrit-Jan Heyn, de broer ván.